Samuel Baidoo
wpZimmer resident in 2022
Samuel Baidoo (hij/hen) studeerde in 2018 af als danser aan de dansopleiding van het Koninklijk Conservatorium en behaalde in 2015 hun Master in illustratie en grafisch ontwerp op Sint-Lucas Antwerpen. In het verleden werkte hen onder andere voor Koen de Preter (YoYoGi), Maud Le Pladec (Grensgeval), Kopergietery Gent (De Laatste Eenhoorn), Agostina D’Alessandro (Das Selbst, Formless Mirror). Momenteel werkt Samuel als freelance danser voor Nat Gras (Heelhuids en wijtwee//nosotrosdos), Tuur Marinus (TH LNG GDBY) en Michiel Vandevelde (Dances of Death). In 2023 start hen bij tout petit een nieuwe danscreatie genaamd samen bouwen /Kariatiden (werktitel). Sinds 2 jaar jureert en/of begeleidt hen mee de creaties van de studenten dans aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen.
Daarnaast werkt Samuel eigen projecten uit. Onder hun eigen naam wordt er momenteel gewerkt aan plum road tea dream een onderzoek naar de videogame als safe space voor mentale gezondheid en heling. Met het collectief Hanafubuki werkte hen in de afgelopen jaren aan voorstellingen voor jong en oud die toeren in binnen- en buitenland. Het komende seizoen maakt Hanafubuki een tweeluik voor in het circuit voor jong publiek: Archipelago (een participatie installatie) en Eiland (een beeldende theatervoorstelling).
projecten
Plum Road Tea Dream
De afgelopen jaren bouwde Samuel Baidoo in Minecraft aan een individuele wereld. Minecraft werd een virtuele ruimte om hun artistiek werk, persoonlijke ervaringen en gedachten in te archiveren en organiseren. De online gameruimte werd een mentale ruimte voor introspectie, archivering, verwerking en heling. Het fysieke bouwen in Minecraft werd beschouwd als een werken aan, verwerken van of ode aan bepaalde wereldse gebeurtenissen, persoonlijke herinneringen of trauma’s die gerelateerd zijn aan hun persoonlijke blik op de wereld als zwarte, queer artiest. Thema’s waarover in Minecraft gebouwd en geschreven werden zijn, rouw, verdriet, moederschap, aanraking tussen mannen, de kracht van namen en heling.
Met de content die tot stand kwam in de veilige ruimte die Minecraft bood wordt Plum Road Tea Dream nu uitgewerkt als artistieke game.
Hoe videogames momenteel functioneren houden ze (net als andere populaire cultuur en media) het imperialistische, wit-suprematisch, patriarchale denken in gang. Net als in de meerderheid van de videoclips, films, pornografie, song lyrics etc. krijgen we in videogames ook te kampen met gereproduceerde gedachten en beelden van racisme, misogynie, homo- en transfobie, verheerlijking van geweld en onderdrukking van emoties. Games worden vaak geassocieerd met sociale seclusie, escapisme en antisociaal gedrag. Samuel Baidoo ziet echter een tegenbeweging uit de game community en wil hun project als onderdeel van die traditie ontwikkelen. Een traditie waarin de game wordt gebruikt als verbindend, inclusief en activistisch middel. Hen wil als artiest de vooraf beschreven thema’s behandelen in de gameruimte en hiervan een collectieve ervaring maken met een publiek om zo deze ruimte en de ervaring te transformeren: De game als safe space.
