Helena Dietrich

Elastic Habitat is een immersieve installatie – een soort speeltuin zeg maar – die je uitnodigt textiele sculpturen te onderzoeken, aan te raken of zelfs te dragen. Helena Dietrich ontwierp de textiele figuren samen met Janneke Raaphorst op basis van één-op-één-sessies met verschillende gasten. Tijdens deze gesprekken onderzochten ze de persoonlijke perceptie van het eigen lichaam. Valt je persoonlijkheid samen met dat lichaam en alles wat het omringt? En als je daar dingen aan verandert, verander je dan zelf ook? Je kruipt letterlijk in de huid van een denkbeeldig lichaam en krijgt zo de tijd om op een onbevangen, zintuigelijke, intuïtieve manier je eigen identiteit te onderzoeken.

“These component souls are of many and very different natures, living in territories which are to them vast continents, and rivers, and seas, but which are yet only the bodies of our other component souls; coral reefs and sponge-beds within us; the animal itself being a kind of mean proportional between its house and its soul, and none being able to say where house ends and animal begins, more than they can say where animal ends and soul begins.”

Samuel Butler, Life and Habit

“We have gone sick by following a path of rationalism, male dominance, attention to the surface of things, practicality, bottom-line-ism, we have gone very very sick and the body politic, like any body that is sick is producing anti-bodies (…) a rejection of linear values, a desire to return to a world of magical empowerment of feeling, unimaginable vistas of self exploration, empowerment and hope.”

Terence McKenna

De immersieve installatie Elastic Habitat onderzoekt het imaginaire, onzichtbare of speculatieve lichaam. De bezoeker wordt uitgenodigd om de taal van zijn/ons/elkaars lichaam te exploreren door textiele sculpturen te activeren. De sculpturen zijn gebaseerd op beschrijvingen die mensen tijdens individuele sessies hebben gegeven van hun innerlijke leefwereld en van hun denkbeeldige en gevoelde lichaam. Kunstenaars en designers Helena Dietrich en Janneke Raaphorst hebben dit materiaal vertaald naar een materiële realiteit en omgezet in ‘textiellichamen’.

Door deze textiellichamen te dragen, kruip je letterlijk onder de huid van een ander, waardoor de grenzen tussen je eigen binnen- en buitenkant vervagen. De verrassende interactie die hierdoor ontstaat, provoceert een bevraging van het eigen lichaam en de eigen identiteit. Hoe ervaren we ons lichaam echt? Wat verbeelden we ons? Is een verandering van de eigen perceptie mogelijk? En kan deze verandering een motor zijn voor maatschappelijke verandering?

Première: herfst 2017 – Veem House for Performance (Amsterdam)

credits

Concept: Helena Dietrich in collaboration with Janneke Raaphorst
Onderzoek & individuele sessies: Helena Dietrich
Textiellichamen: Janneke Raaphorst
Geluidsontwerp: Lynn Rin Suemitsu
Scenografie in samenwerking met Miriam Rohde
Coproductie: Buda, wpZimmer, Eau&Gaz, nadine, Pianofabriek
Met de steun van Kaaitheater, CAMPO, Zsenne Art Lab

Critical Techno houdt het midden tussen dans, een lezing en meditatie – een voortdurende dialoog tussen beweging, woorden, muziek en fysieke sensaties. Samen met Thomas Proksch combineert Helena Dietrich een bijzondere selectie teksten met viscerale geluiden en hypnotiserende beats. Voor de tweede editie van Critical Techno ‘So, do you believe in spirits?’ worden vragen gesteld over buitenaardse lichaamservaringen, paranormale perceptie en de middelen om met geesten te communiceren. De wisselwerking tussen gedachten en teksten – als het ware de choreografen van deze ceremonie – leiden onze lichamen in een kortstondig dansritueel, een tijdelijke gemeenschap.