Etienne Guilloteau

De jonge Franse danser en choreograaf Etienne Guilloteau liet na zijn studies aan P.A.R.T.S. een sterke indruk na met het ingetogen, strak gechoreografeerde duet ‘skènè’. In La Magnificenza lijkt hij die bladzijde om te draaien om te komen tot een ongedwongenheid, een choreografie zonder leidende dramaturgie die de onbevangen blik van de kijker alle ruimte laat voor wat het moment zelf te bieden heeft. Guilloteau zoekt naar een danstaal die vreemd en onbegrijpelijk is, die loskomt van elke betekenis maar die andere essentiële bewegingskwaliteiten naar voor duwt: ritme, nuance, muzikaliteit, kleur…

La Maginificenza is een duet met twee mannen, een rapsodie, een collage, en aaneenschakeling van krachten en momenten.

Gilles Deleuze haalt het voorbeeld aan van een kind in het donker dat zichzelf troost door in een adem te zingen en zijn bewegingen naar dit lied te coördineren. In Skènè portretteren Etienne Guilloteau en Claire Croizé op dezelfde manier twee mensen die hun weg moeten vinden in de chaos en lege ruimte van het podium. Het gevoel van verlatenheid dat wordt opgeroepen wanneer Croizé alleen op het podium begint, blijft bij ons, zelfs wanneer Etienne Guilloteau zich bij haar voegt, vergezeld van de klanken van een pianoconcert van Mozart. Hun bewegingen volgen de muziek op een bijna automatische manier, maar zonder contact. Ondanks de unisono van de twee dansers, is er geen directe communicatie. Skènè laat ons zien dat we altijd alleen in het donker blijven.

extra info

Projectjaar: 2004
Projecttype: Dans

credits

Choreografie en dans: Etienne Guilloteau, Claire Croizé
Licht: Hans Meijer
Photografie: Raymond Meijer
Productie: wpZimmer
Met de steun van: Stad Antwerpen
Met dank aan: Vooruit en Beursschouwburg

speeldata

01/08/2005, Impulztanz, Wenen (AT)
03/08/2005, Impulztanz, Wenen (AT)
19/05/2005, OC Marke, Marke (BE)
11/03/2005, CC Ter Vesten, Beveren (BE)
16/03/2005, Netwerk, Aalst (BE)
17/02/2005, CC Dilbeek, Dilbeek (BE)
23/02/2005, De Brakke Grond/Something Raw, Amsterdam (NL)
24/02/2005, De Brakke Grond/Something Raw, Amsterdam (NL)
07/10/2004, wpZimmer/Amperdans, Antwerpen (BE)
08/10/2004, wpZimmer/Amperdans, Antwerpen (BE)
14/05/2004, Mousonturm, Frankfurt (DE)
15/05/2004, Mousonturm, Frankfurt (DE)
02/06/2004, Vooruit, Ghent (BE)
12/05/2004, CC Genk, Genk (BE)
02/03/2004, ccBE, Antwerpen (BE)
03/03/2004, ccBE, Antwerpen (BE)
05/03/2004, Beursschouwburg, Brussel (BE)
06/03/2004, Beursschouwburg, Brussel (BE)
07/03/2004, Beursschouwburg, Brussel (BE)

pers

Recensie, Pieter T’Jonck, De Tijd: http://theater.ua.ac.be/ptj/html/2004-03-04_Eenzaam_met_twee.html

Uit de laatste lichting afgestudeerden aan P.A.R.T.S. trad Guilloteau op de voorgrond met zijn eindwerk Love me two times, een solo waarin hij het geheugen thematiseert. Vertrokken van de idee om de resten te presenteren van een portret dat hij zelf nooit zag, is de voorstelling een opeenstapeling van ‘mogelijkheden’ geworden. Al kijkend schetst de toeschouwer zelf de contouren van dit personage waarvan het meest sprekend lichaamsdeel, het gezicht, zelden zichtbaar is.

“When I use my memory, I ask it to produce whatever it is that I wish to remember. Some things are produced immediately; some are forthcoming only after a delay, as though they were being brought out from some hiding places; spilling from the memory, thrusting themselves upon us when what wewant is something quite different, as much as to say: “Perhaps we are what we want to remember.”

Augustinus

Dido is een video installatie/performance. In april 2007 vroeg Monty in samenwerking met MHKA aan Claire Croizé om te werken rondom het thema “the aanwezigheid van afwezigheid”. Dit resulteerde in een video installatie/performance gebaseerd op het derde deel van Purcell’s opera Dido en Aeneas. Het werd gepresenteerd in de context van Kino Eye #7 – Evacuation.

extra info

Projectjaar: 2007
Projecttype: Video installatie & performance

credits

Creatie: Claire Croizé en Etienne Guilloteau
Performance: Etienne Guilloteau
Productie: Monty
Met de steun van: wpZimmer

Mer- is een stuk voor vijf dansers en vijf zangers, gebouwd op requiem- en andere muziek over de dood, verdriet en pijn uit de renaissanceperiode. De muziek wordt uitgevoerd door Marnix De Cat’s Pluto-ensemble, dat gespecialiseerd is in oude muziek. Mer- verwijst naar de Indo-Europese wortels van mourir, het Franse woord voor sterven. Tegelijkertijd refereert het ook aan de zee, la mer, die het idee met zich meedraagt van iets ‘voorbij’ de einder, een gevoel van grenzeloosheid, mysterie en het onbekende.

Het begrip van ‘eindigheid’ is een vitaal onderdeel in het werk van Claire Croizé en Etienne Guilloteau, en speelde een centrale rol in producties als Affected (2006), The Farewell (2009) en Chant éloigné (2012). In Mer- kunnen de choreografen deze thematiek verder uitdiepen: de dood komt op het voortoneel, maar toch blijft er ruimte voor lichtheid en vreugde. Doodgaan maakt tenslotte ook deel uit van het leven, en Claire en Etienne onderzoeken beide kanten van deze evenwichtsoefening: sterven als de meest uitzonderlijke, meest ondenkbare gebeurtenis in een mensenleven, en tegelijk ook de meest triviale, meest doordeweekse menselijke ervaring. Gilles Deleuze’s beroemde uitspraak stelt dat de dood begint bij de geboorte. Geen statische gebeurtenis, maar een voortdurende beweging, als een vrije val die ons hele leven in beslag neemt. Het idee van sterven als een performance is de motor van de beweging in deze danscreatie.

De vijf dansers worden als groep gepresenteerd, maar tegelijk schijnt de persoonlijkheid en individualiteit van elke danser door. Hiermee bouwen de choreografen verder op technieken die ze in vorige producties ontwikkelden. Tegelijk echoën ze het principe van de polyfonie, een samengaan van meerdere stemmen die elk een eigen melodische en ritmische ontwikkeling hebben, en spelen ze in op het concept van de dood als de meest individuele en tegelijk de meest generische ervaring. Ze proberen de dansers zo ‘dicht’ mogelijk bij het publiek te brengen, zonder daarbij daadwerkelijk contact te maken.

Voor deze productie duikt het Pluto-ensemble met vijf van de fijnste polyfoniezangers in het repertoire rond de dood van de vijftiende en zestiende eeuw. Dit is de zogeheten vroege periode, die gedomineerd wordt door de Franco-Vlaamse school. Een gemeenschappelijke muzikale taal ontstond, meer bepaald de polyfone stijl. Deze vorm van muziek, net als de andere kunsten tijdens deze periode, werd sterk beïnvloed door de opkomst van het humanistisch gedachtegoed en de herleving van het literaire en artistieke erfgoed van het oude Griekse en Romeinse rijk. Mer- is gebaseerd op het Requiem, Missa pro defunctis van Johannes Ockeghem en op composities van Pierre de La Rue, Josquin Desprez, Richafort, Jean Mouton en Guillaume Dufay.

credits

Concept & choreografie: Claire Croizé, Etienne Guilloteau
Dansers: Claire Godsmark, Tarek Halaby, Mikko Hyvönen, Emmi Väisänen, Youn Won Song
Music geïnterpreteerd door Pluto-ensemble
Muzikale regie: Marnix De Cat
Zangers: Marnix De Cat, Kristen Witmer, Adriaan De Koster, Tore Denys, Harry van der Kamp
Lichtontwerp: Hans Meijer
Kostuumontwerp: Anne-Catherine Kunz
Productie: ECCE vzw
Coproductie: Concertgebouw Brugge
In samenwerking met STUK, wpZimmer, workspacebrussels
Met ondersteuning van de Provincie West-Vlaanderen en de Vlaamse Overheid