Claire Croizé

Gilles Deleuze haalt het voorbeeld aan van een kind in het donker dat zichzelf troost door in een adem te zingen en zijn bewegingen naar dit lied te coördineren. In Skènè portretteren Etienne Guilloteau en Claire Croizé op dezelfde manier twee mensen die hun weg moeten vinden in de chaos en lege ruimte van het podium. Het gevoel van verlatenheid dat wordt opgeroepen wanneer Croizé alleen op het podium begint, blijft bij ons, zelfs wanneer Etienne Guilloteau zich bij haar voegt, vergezeld van de klanken van een pianoconcert van Mozart. Hun bewegingen volgen de muziek op een bijna automatische manier, maar zonder contact. Ondanks de unisono van de twee dansers, is er geen directe communicatie. Skènè laat ons zien dat we altijd alleen in het donker blijven.

extra info

Projectjaar: 2004
Projecttype: Dans

credits

Choreografie en dans: Etienne Guilloteau, Claire Croizé
Licht: Hans Meijer
Photografie: Raymond Meijer
Productie: wpZimmer
Met de steun van: Stad Antwerpen
Met dank aan: Vooruit en Beursschouwburg

speeldata

01/08/2005, Impulztanz, Wenen (AT)
03/08/2005, Impulztanz, Wenen (AT)
19/05/2005, OC Marke, Marke (BE)
11/03/2005, CC Ter Vesten, Beveren (BE)
16/03/2005, Netwerk, Aalst (BE)
17/02/2005, CC Dilbeek, Dilbeek (BE)
23/02/2005, De Brakke Grond/Something Raw, Amsterdam (NL)
24/02/2005, De Brakke Grond/Something Raw, Amsterdam (NL)
07/10/2004, wpZimmer/Amperdans, Antwerpen (BE)
08/10/2004, wpZimmer/Amperdans, Antwerpen (BE)
14/05/2004, Mousonturm, Frankfurt (DE)
15/05/2004, Mousonturm, Frankfurt (DE)
02/06/2004, Vooruit, Ghent (BE)
12/05/2004, CC Genk, Genk (BE)
02/03/2004, ccBE, Antwerpen (BE)
03/03/2004, ccBE, Antwerpen (BE)
05/03/2004, Beursschouwburg, Brussel (BE)
06/03/2004, Beursschouwburg, Brussel (BE)
07/03/2004, Beursschouwburg, Brussel (BE)

pers

Recensie, Pieter T’Jonck, De Tijd: http://theater.ua.ac.be/ptj/html/2004-03-04_Eenzaam_met_twee.html

Ditmaal begon ze met zijn laatste stukken Gustave Mahler: Der Abschied van Das Lied von der Erde en het derde deel van de 9e symfonie, de Rondo-Burlesque. Het laatste deel van het stuk is in stilte. Wat Claire Croizé in het oeuvre van Mahler interesseert, is hoe de mens zich geconfronteerd voelt met de wereld, zijn eenzaamheid en eindeloosheid; een hymne tot leven uit de eenzaamheid, het verlangen naar een dialoog en het zoeken naar het absolute. De muziek creëert de ruimte, het suggereert plaatsen, verleden momenten, gedachten, gevoelens en emoties. Het is een echte mise-en-scène van emoties. Het schrijven is romaans, gevuld met verlangens en twijfels.

The Farewell berust op een dialoog tussen de drie toneelelementen dans, muziek en licht – ontworpen door Jan Maertens -, en wil onderzoeken hoe deze elkaar wederzijds interpreteren, convergeren en divergeren. Elke vorm moet zijn eigen ruimte en vrijheid vinden om te bestaan door en voor zichzelf en zijn eigen eenzaamheid ervaren. De dramaturgie van The Farewell speelt zich af op de muzikale compositie. Croizé wil het romantische en dramatische aspect, de emotionele inhoud voorzetten en tegelijkertijd de mogelijkheid creëren voor het publiek om hun eigen verhalen te identificeren en te maken.

extra info

Projectjaar: 2009

credits

Creatie en dans: Claire Croizé
Lichtontwerp: Jan Maertens
Artistieke assistentie: Etienne Guilloteau
Muzikaal advies: Alain Franco
Muziek: Gustave Mahler
Productie manager: Nathalie Schrauwen
Productie: Action Scénique
Co-productie: Vooruit (Départs), Buda and Workspace Brussels
In samenwerking met: wpZimmer
Met dank aan: Felix Luque and Kunst/Werk, Alexander Baervoets

speeldata

08/12/2009, KVS/Working Title Festival, Brussel (BE)
09/12/2009, KVS/Working Title Festival, Brussel (BE)
21/10/2009, Monty/Amperdans, Antwerpen (BE)
22/10/2009, Monty/Amperdans, Antwerpen (BE)
24/09/2009, Vooruit, Gent (BE)
25/09/2009, Vooruit, Gent (BE)
26/09/2009, Vooruit, Gent (BE)

De jonge P.A.R.T.S.-laureate Claire Croizé werd door de Franse pers omschreven als één van dé revelaties van Parts@Paris in 2001. Haar eerste solocreatie Blowing Up (2002) was een hoogtepunt van Monty’s Junge Hundefestival 2002. Het is een vertaling van Croizé’s koppig zoeken naar een eigen danstaal. Ze wordt gefascineerd door de schoonheid die kan voortvloeien uit de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam. Blowing up is een bijzonder pure en gedurfde voorstelling van een jonge choreografe: alleen en kwetsbaar op de scène, alleen met haar eigen lichaam en met de zwaartekracht.

extra info

Projectjaar: 2002
Projecttype: Dans
Duur: 30min.

credits

Creatie en dans: Claire Croizé
Muziek: Vivaldi, Four Seasons /Fennesz, Summer/ Sonic Youth + James Tenney, Good Bye 2Oth Century
Artistiek advies: Jan Ritsema and Bojana Cvejic
Productie: PACT Zollverein Essen
Co-productie: The European community in the frame of DEPARTS

speeldata

24/09/2005, CC Hasselt, Hasselt (DE)
10/06/2005, De Spil, Roeselare (BE)
04/05/2005, Dashanzi International Art Festival, Peking (CN)
16/10/2004, CC Kortrijk/Solo soli festival, Kortrijk (BE)
23/03/2004, Westrand, Dilbeek (BE)
22/02/2004, Mousontrum, Frankfurt (DE)
20/12/2003, La Villette, Parijs (FR)
21/12/2003, La Villette, Parijs (FR)
29/05/2003, Off Limits Festival, Dortmund (DE)
01/03/2003, wpZimmer, Antwerpen (BE)
14/02/2003, Aerowaves, London (UK)
28/02/2003, wpZimmer, Antwerpen (BE)
07/11/2002, Monty/Rammatutti, Antwerpen (BE)
02/10/2002, STUK/KLAPSTUK, Leuven (BE)
03/10/2002, STUK/KLAPSTUK, Leuven (BE)
18/08/2002, Kanuti Gildi Sael, Augusti Tantsu Festival, Tallinn (EE)
25/08/2002, Bunker, Mladli Levi Festival, Ljubljana (SI)
29/08/2002, Yorkshire Dance, Leeds (UK)
18/05/2002, PACT Zollverein, Essen (DE)
18/03/2002, Centre Chorégraphique National (try-out), Le Havre (FR)

Dido is een video installatie/performance. In april 2007 vroeg Monty in samenwerking met MHKA aan Claire Croizé om te werken rondom het thema “the aanwezigheid van afwezigheid”. Dit resulteerde in een video installatie/performance gebaseerd op het derde deel van Purcell’s opera Dido en Aeneas. Het werd gepresenteerd in de context van Kino Eye #7 – Evacuation.

extra info

Projectjaar: 2007
Projecttype: Video installatie & performance

credits

Creatie: Claire Croizé en Etienne Guilloteau
Performance: Etienne Guilloteau
Productie: Monty
Met de steun van: wpZimmer

1. Een opzichtige weergave van zijn, dat niet natuurlijk is; om een gevoel te veinzen.
2. Om iets te bereiken door een fysieke verandering; aanraken
3. Om iets in een bepaalde vorm te hebben of op te nemen.

Affect betekent ook: de indruk van elementaire aantrekking of afstoting die aan de basis ligt van affectiviteit (emoties, gevoelens, passies, etc.)

Affected is een voorstelling over de identiteit van drie vrouwen die geconfronteerd worden met het gevoel van hun eigen eindigheid terwijl ze met hun eenzaamheid in aanraking worden gebracht. Claire Croizé gebruikt het woor d eindigheid als een uitdrukking van alles wat vluchtig is, van verlies en uitsterven. De dans richt zich met name op de overgangsriten die die verschillende levensfases bekrachtigen: van kindertijd tot de herfst (verlies van onschuld, teleurstellingen); en dan de overgang van herfst en toekomst (visualiseren van de eigen ouderdom en dood). Haar benadering van de choreografie is puur fysiek. Ze is niet op zoek naar realisme. Integendeel, Claire Croizé wil een gevoel van affectie behouden, dat het gebrek aan naturalisme in de manier van handelen vertoont.

“Il y a un tragique quotidien qui est bien plus réel, bien plus profond et bien plus conforme à notre être véritable que les tragiques des grandes aventures. Il est facile de le sentir, mais il n’est pas aisé de le montrer, parce que ce tragique essentiel n’est pas simplement matériel ou psychologique.” – M. Maeterlinck

extra info

Projectjaar: 2006
Projecttype: Dans
Duur: 80min.

credits

Choreografie: Claire Croizé
Dans: Varinia Canto Vila, Mariana Garzon Garcia and Claire Godsmark
Muziek: Gustav Mahler: The Kindertotenlieders, Des Knaben Wunderhorn, Symphony n°II: Resurrection and Symphony n° V: the Adagietto
Lichtontwerp: Jan Maertens
Productie: vzw Filter for wp Zimmer
Co-productie: STUK, Vooruit, Arcadi

speeldata

08/08/2007, Impulztanz, Wenen (AT)
11/08/2007, Impulztanz, Wenen (AT)
29/03/2007, Vooruit, Gent (BE)
30/03/2007, Vooruit, Gent (BE)
11/10/2006, STUK (première), Leuven (BE)
17/10/2006, ccBE, Berchem (BE)
18/10/2006, ccBE, Berchem (BE)
26/01/2006, La Porta (try-out), Barcelona (ES)

pers

Recensie, Pieter T’Jonck: http://dighum.uantwerpen.be/ptj/html/2006-12-00_Affected_en_La_magnificenza.html

Mer- is een stuk voor vijf dansers en vijf zangers, gebouwd op requiem- en andere muziek over de dood, verdriet en pijn uit de renaissanceperiode. De muziek wordt uitgevoerd door Marnix De Cat’s Pluto-ensemble, dat gespecialiseerd is in oude muziek. Mer- verwijst naar de Indo-Europese wortels van mourir, het Franse woord voor sterven. Tegelijkertijd refereert het ook aan de zee, la mer, die het idee met zich meedraagt van iets ‘voorbij’ de einder, een gevoel van grenzeloosheid, mysterie en het onbekende.

Het begrip van ‘eindigheid’ is een vitaal onderdeel in het werk van Claire Croizé en Etienne Guilloteau, en speelde een centrale rol in producties als Affected (2006), The Farewell (2009) en Chant éloigné (2012). In Mer- kunnen de choreografen deze thematiek verder uitdiepen: de dood komt op het voortoneel, maar toch blijft er ruimte voor lichtheid en vreugde. Doodgaan maakt tenslotte ook deel uit van het leven, en Claire en Etienne onderzoeken beide kanten van deze evenwichtsoefening: sterven als de meest uitzonderlijke, meest ondenkbare gebeurtenis in een mensenleven, en tegelijk ook de meest triviale, meest doordeweekse menselijke ervaring. Gilles Deleuze’s beroemde uitspraak stelt dat de dood begint bij de geboorte. Geen statische gebeurtenis, maar een voortdurende beweging, als een vrije val die ons hele leven in beslag neemt. Het idee van sterven als een performance is de motor van de beweging in deze danscreatie.

De vijf dansers worden als groep gepresenteerd, maar tegelijk schijnt de persoonlijkheid en individualiteit van elke danser door. Hiermee bouwen de choreografen verder op technieken die ze in vorige producties ontwikkelden. Tegelijk echoën ze het principe van de polyfonie, een samengaan van meerdere stemmen die elk een eigen melodische en ritmische ontwikkeling hebben, en spelen ze in op het concept van de dood als de meest individuele en tegelijk de meest generische ervaring. Ze proberen de dansers zo ‘dicht’ mogelijk bij het publiek te brengen, zonder daarbij daadwerkelijk contact te maken.

Voor deze productie duikt het Pluto-ensemble met vijf van de fijnste polyfoniezangers in het repertoire rond de dood van de vijftiende en zestiende eeuw. Dit is de zogeheten vroege periode, die gedomineerd wordt door de Franco-Vlaamse school. Een gemeenschappelijke muzikale taal ontstond, meer bepaald de polyfone stijl. Deze vorm van muziek, net als de andere kunsten tijdens deze periode, werd sterk beïnvloed door de opkomst van het humanistisch gedachtegoed en de herleving van het literaire en artistieke erfgoed van het oude Griekse en Romeinse rijk. Mer- is gebaseerd op het Requiem, Missa pro defunctis van Johannes Ockeghem en op composities van Pierre de La Rue, Josquin Desprez, Richafort, Jean Mouton en Guillaume Dufay.

credits

Concept & choreografie: Claire Croizé, Etienne Guilloteau
Dansers: Claire Godsmark, Tarek Halaby, Mikko Hyvönen, Emmi Väisänen, Youn Won Song
Music geïnterpreteerd door Pluto-ensemble
Muzikale regie: Marnix De Cat
Zangers: Marnix De Cat, Kristen Witmer, Adriaan De Koster, Tore Denys, Harry van der Kamp
Lichtontwerp: Hans Meijer
Kostuumontwerp: Anne-Catherine Kunz
Productie: ECCE vzw
Coproductie: Concertgebouw Brugge
In samenwerking met STUK, wpZimmer, workspacebrussels
Met ondersteuning van de Provincie West-Vlaanderen en de Vlaamse Overheid

Flowers (we are) is de eerste samenwerking van Claire Croizé met de hedendaagse componist Matteo Fargion. Samen maken ze een dansstuk met live muziek van en geïnspireerd op Bach. Selecties uit de preludes van Das Wohltemperierte Klavier, transcripties van zijn koralen voor vier handen en nieuwe composities vormen de muzikale textuur, uitgevoerd op één piano door Matteo en zijn dochter Francesca. Drie dansers vertalen deze visie in beweging.

Claire en Matteo zijn op zoek naar een speelse en creatieve benadering van Bach, zowel in de selectie en transformatie van het werk van Bach, als in de nieuwe stukken. Claire wordt opnieuw geïnspireerd door de dichter Rainer Maria Rilke, wiens geschriften worden omgezet in teksten die dichterbij de popmuziek staan en als zodanig een contrast vormen met het klassieke kader, in een oneerbiedige hommage aan de grootmeester van de barok.

“Hommage” is hier het sleutelwoord, niet alleen in de zin van een eerbetoon, maar ook als een geschenk, van de dansers aan elkaar, van de muzikanten aan de dansers en vice versa, en van de artiesten aan het publiek. Flowers (we are) is zowel intiem als gul, een liefdevolle ode aan de artiesten en een zoektocht naar de verschillende mogelijke relaties tussen verschillende persoonlijkheden en generaties, tussen dansers en muzikanten, tussen dans en muziek.

De residentie bij wpZimmer is een technische residentie aan het einde van ons werkproces, dus we zullen werken aan en afstemmen van het dansmateriaal en de dramaturgie, evenals de definitieve kostuums, scenografie en lichtplan. Matteo en Francesca zullen drie dagen aanwezig zijn, wat ons de gelegenheid geeft om te repeteren met livemuziek en te werken aan de interactie tussen muzikanten en dansers.

credits

Concept: Claire Croizé
Muzikale compositie: Matteo Fargion
Dans: Emmi Väisänen, Claire Godsmark, Gorka Gurrutxaga
Muziek geïnterpreteerd door Matteo Fargion and Francesca Fargion
Muziek: Bach
Dramaturgie: Etienne Guilloteau
Kostuumontwerp: Anne-Catherine Kunz
Productie: ECCE vzw
Coproductie: De Vlaamse Overheid, Concertgebouw Brugge, wpZimmer, Kunstencentrum BUDA, Kaaitheater.