Jaime Llopis Segarra

wpZimmer resident in 2019

Jaime Llopis studied drama at ESAD (Escuela Superior de Arte Dramático de Valencia) and dance and choreography at EDDC (European Dance Development Center) in Arnhem. He subsequently graduated from a.pass (advanced performance and scenography studies) in Brussels in 2013. Jaime is currently studying philosophy.

Based in Brussels since 2003, he has been working as a dancer and performer for different independent choreographers such as Hisako Horikawa, Andros Zins-Browne etc., as well as developing his own choreographic work (e.g., Make me yours tonight I’m awake, 2009 and Aliciacarmen (2015)).

projects

Aliciacarmen

Three people holding three hammers in front of an apple. How to suspend the achievement of the smashing apple image? How to hold up our tendency to close or complete that image? What kind of event can we trigger other than the one of identifying what things are? What kind of conditions do we need to create to let other senses happen? What other ways to belong to a situation can we experience other than the one of identifying it / identifying myself with …other than the one of identity?

credits

Concept & choreography: Jaime Llopis
Performance: Sara Manente, Jaime Llopis a.o.
Production: Hiros
In collaboration with BUDA Kunstencentrum (Kortrijk), wpZimmer (Antwerp), Pianofabriek (Brussels), La Casa Encendida (Madrid), Workspace Brussels

Samantha

In zijn werk probeert hij een reeks van de-identificatiemechanismen in de praktijk te brengen. Het de-identificeren van het object van representatie. Het de-identificeren van het subject als performer. Het de-identificeren van het subject als toeschouwer. Het de-identificeren van de tijd en de ruimte van representatie. Het ongedaan maken van de stille logica van de identiteit die al deze elementen verwikkelen, in een poging om de verwachting uit te stellen.

In zijn laatste voorstelling Aliciacarmen gebruikte hij verschillende, expliciete tactieken om het publiek te activeren. Bijvoorbeeld door naar de toeschouwer te staren om zo de representatie te doorbreken. Jaime probeert niet het publiek letterlijk tot actie te laten overgaan, maar probeert eerder een staat van zijn in de performance te initiëren. Vanuit deze ervaring richt hij zich op zijn volgende project met deze vraag: hoe kan een publiek als gemeenschap een solo maken? Daarvoor zal hij verschillende mensen (zowel publiek als anderen) interviewen om in zijn volgende fase te experimenteren met tactieken en strategieën.